MARIAHOUT – In een hoek van zijn huis hingen al een koninklijke en pauselijke onderscheiding en herinneringen aan zijn veertig- en vijftigjarig jubileum als organist van de Mariahoutse kerk. Het leek alsof Jan Heesakkers alle vormen van waardering al gehad had. Zondag bleek dat niet zo te zijn. Burgemeester Hans Ubachs overhandigde hem het gemeentelijke Ereblijk. Heesakkers heeft zich verdienstelijk gemaakt voor het maatschappelijk leven in Mariahout, maar vooral de muziek in Laarbeek en omgeving. “Noten lezen gaat me af als aardappelen eten.” Lees meer
• Jan Heesakkers kreeg zondag het Ereblijk Laarbeek.
Door Wim Poels
Heesakkers heeft zijn hartstocht voor muziek niet van een vreemde. Zijn vader was dirigent van Sint Caecilia in Lieshout en speelde bij O en U in woonplaats Beek en Donk. De jonge Jan was nog maar een jaar of acht, negen of hij ging al op piano- en orgelles. Op 13-jarige leeftijd kwam hij bij O en U, waar in de voorbereiding op een concours nog een trompettist nodig was. In die tijd zong Jan al in de Leonarduskerk. “Ik had destijds een goede sopraanstem”, herinnert hij zich. “Ook om te mogen zingen kreeg je een opleiding. Had je eenmaal een papiertje, dan kon je dat ook in andere kerken laten zien en mocht je meezingen in het koor daar.”
Conservatorium
Al had hij het gekund, Heesakkers ging niet naar het conservatorium. Zijn moeder vond het maar niks als hij naar Amsterdam zou gaan, want in zo’n losgeslagen stad zou er van een nette Beek en Donkse jongen niks terechtkomen. Heesakkers heeft het nooit erg gevonden. “Het gevolg is dat ik meer van de wereld heb meegekregen. Conservatoriummensen praten altijd over muziek, ze kunnen het over bijna niets anders hebben”, denkt hij. En het idee dat hij door zo’n opleiding misschien een nog betere muzikant had kunnen worden zegt hem ook niet veel. “Tegen dirigent Heinz Friesen van O en U heb ik wel eens gezegd dat je nog zo’n goede muzikant kunt zijn, er is altijd wel een betere te vinden.”
Dirigent
Geleidelijk aan kreeg Heesakkers steeds meer muzikale activiteiten. Hij trad in de voetsporen van zijn vader door dirigent van Sint Caecilia te worden, een functie die hij vanaf 1969 25 jaar lang bekleedde. Hij is 52 jaar de vaste organist en de koordirigent van de parochie Onze Lieve Vrouw van Lourdes in Mariahout. De trompet werd een tuba, die hij bespeelde in Beek en Donk en Lieshout. Volgens Heinz Friesen had hij een aparte klank en hij werd dan ook solist. Heesakkers was leider van de Boerenkapel in zijn woonplaats en is sinds zijn pensionering invalorganist in zo’n beetje de hele regio. En de laatste acht jaar dirigeert hij het mannenkoor van de NCB. Dat is nog maar een greep uit zijn muzikale activiteiten. Daarnaast deed hij het nodige voor de maatschappij. Hij was onder meer lid van het kerkbestuur, het schoolbestuur en negen jaar lang raadslid in de voormalige gemeente Lieshout en Mariahout.
Scheuren
Het combineren van die activiteiten was niet altijd gemakkelijk. Heesakkers herinnert zich nog dat O en U zes keer een jaarlijks concert gaf in het Noordfranse Cambrai. ’s Morgens stond Heesakkers nog in de Mariahoutse kerk. Dan scheurde hij, met de kinderen in de auto, naar Frankrijk. “Het was echt racen, want ik had drie uur om een afstand van driehonderd kilometer af te leggen. Het orkest zat telkens al, de muzikanten keken uit of ik er al aankwam.” Pas tegen half elf reed hij weer terug. “Dan was er niemand meer op de Belgische wegen, behalve ik en de wagens van IJsboerke.”
Hard
Al heeft hij een brede smaak, toch houdt Heesakkers niet van alle muziek. Popmuziek is hem te hard, hij zal niet gauw naar zo’n concert gaan. “Dat is natuurlijk ook de leeftijd”, stelt Jan. “Jongeren komen op hun beurt niet naar een harmonieorkest.” Zegt hij daarmee dat harmonieën hun langste tijd gehad hebben? “Daar zit iets in. Het zal wel steeds moeilijker worden”, voorspelt hij. “Maar dat geldt bijvoorbeeld ook voor symfonieorkesten.”
In de steek laten
Zijn vijf kinderen zijn ook allemaal muzikaal en ze zijn getrouwd met mensen die ook iets met muziek hebben. Dat is in de ogen van Heesakkers niet helemaal toevallig. “Ze kwamen elkaar tegen in die wereld, bij de harmonie bijvoorbeeld”, weet hij. Toch heeft hij zijn kinderen altijd voorgehouden dat ze zijn weg niet moesten volgen. “Want als je zoveel doet, dan ben je zo vaak van huis dat je in feite je gezin in de steek laat. In mijn tijd kon dat nog en ik heb erg veel geluk gehad met mijn echtgenote Riek. Zij heeft altijd naast me gestaan”, aldus Heesakkers.
Kritisch
Met het stijgen van zijn niveau en het krijgen van verantwoordelijkheden als dirigent, werd de Mariahoutenaar steeds kritischer op zichzelf en anderen. “Muziek moet ook om aan te horen zijn”, is zijn stelling. Zo stopte hij met het dameskoor van de Mariahoutse kerk. “De leeftijd van de leden steeg, het niveau daalde. Sommige mensen vonden het geweldig dat ze tijdens de missen tenminste nog iets deden, maar ik vond dat het ook goed moest zijn.”
Jong
Inmiddels is Heesakkers 79 jaar oud. Al ziet hij er een stuk jonger uit (‘mijn vader is 92 geworden, ik denk dat de muziek daar een rol in speelde’), toch rijst de vraag of hij niet bang is dat er een moment komt dat muzikanten zachtjes aandringen op zijn vertrek. “Dat is een terechte opmerking”, vindt de muzikant. “Zoiets moet je voor zijn. Ik ben niet voor niets aan het afbouwen. Orgel spelen buiten Mariahout doe ik niet meer. Nou ja, als ze bellen en ik kan dan kom ik nog wel. En ik ben tegenwoordig nog maar één avond in de week weg.” “Hij zegt wel dat hij vaker thuis is, maar de praktijk is anders”, weet vrouw Riek. Haar tachtigste verjaardag deze week wordt op een andere dag gevierd wegens muzikale verplichtingen van man en kinderen. “Als je eenmaal in die wereld zit, blijf je er ook in”, denkt Jan.
