RIJKEVOORT – In juli 2011 is Irene van den Besselaar afgestudeerd aan de Academie voor Kunst en Vormgeving St. Joost in ’s-Hertogenbosch. Ze is nu beroeps-kunstenaar en wil aan de slag. Lees meer
Tekst en foto Kees de Bruijn
Na de middelbare school in Cuijk ging Irene van den Besselaar naar de Pabo en werd onderwijzeres. Hoewel ze het prima naar haar zin had, ze stond voor de klas in Landhorst, bleef het kriebelen. “Ik wilde altijd al de kunstacademie doen. Veel kunstenaars staan anders in het leven, een interessant leven. Dat bleef me trekken, ik wilde een droom verwezenlijken. Ik dacht dat ik het niet kon, dat het niet voor mij was weggelegd maar toch melde ik me aan voor een oriëntatiecursus en al snel wist ik het: dit is het!”
“De studie in ’s-Hertogenbosch was verrukkelijk maar na twee jaar ben ik toch gestopt met de studie omdat ik zoveel werd opgeslokt dat het tijd werd om afstand te nemen. Dit gebeurde na een tijd van reflecteren op het eigen werk en handelen”.
Irene wist niet meer hoe ze zich verhield tot het kunstenaarsbestaan en had meer tijd nodig om kritisch over zichzelf te oordelen. Ze ging werken in de thuiszorg.
Niet stoppen
Irene van den Besselaar stopte wel, maar heeft nooit gekozen voor helemaal stoppen. “Ik wilde na een poosje graag weer beginnen, maar nu in deeltijd”. Overdag werken in de thuiszorg. Schoonmaken, poetsen. “Het praten met de ouderen, waar ik het meeste kom, vind ik heerlijk want ze hebben al een heel leven geleefd. Ze leven zoals ze leven, ze hoeven geen grote beslissingen in hun leven meer te nemen”.
Het leven als kunstenaar is anders: De schilderijen en installaties die Irene van den Besselaar maakt zijn vaak een onderdeel van een proces. “Het kan altijd spannender, anders. Ik probeer altijd verder te gaan in wat ik altijd al doe. Dat is soms moeilijk, maar nog moeilijker is het om de mensen hiermee te bereiken. De kloof tussen kunst en mensen kan heel groot zijn, die probeer ik kleiner te maken”.
De kunstenaar
Ook aan Irene van den Besselaar wordt vaak gevraagd wat ze nu eigenlijk dagelijks als beroepskunstenaar doet. Niet alle processen die te maken hebben met het maken van een kunstwerk zijn zichtbaar: het vormgeven aan een idee, het kiezen van de beeldelementen – “kleur vind ik erg belangrijk” – , het zoeken naar een goede compositie en spanning in het beeld dat ontstaat, groeit en verandert. Eigenlijk een groot avontuur waarvan de afloop niet vastligt. En daarom een uniek werk oplevert. Daarbij moet bij Irene van den Besselaar niet gedacht worden aan schilderijen of beelden in de traditionele zin. Irene kan het prima uitleggen, kijk ook eens op haar digitale blog: www.irenevandenbesselaar.blogspot.com.
Idealen
“Ik was in die tijd heel idealistisch – en dat ben ik eigenlijk nog – en wilde de wereld verbeteren. Nu wil ik dat doen als kunstenaar met mijn beelden, maar wel met een stuk meer realisme dan toen ik met de studie begon. Met mijn werk of mijn werkwijze probeer ik de ogen van de mensen openen, ze anders met elkaar laten omgaan.
Als beeldend kunstenaar ben ik echt niet die eenzame figuur die alleen in het isolement van het atelier kan werken. Ik sta midden in de maatschappelijke praktijk en midden in de kunstwereld waarbij ik mijn eigen onderneminkje heb”.
Toekomst
“Als beroepskunstenaar ben ik de maker, bedenker en vaak ook de organisator van kunstwerken. Ook wil ik graag met mijn kunst wat van mezelf laten zien, maar mijn eigen positie in de wereld van kunst en cultuur heb ik nog niet helemaal gevonden. Dat komt echt nog wel, op basis van mijn ambacht en talenten, daar ben ik niet bang voor”.
FOTO:
Irene van den Besselaar met Mikkie.
