BEEK EN DONK – Het begon allemaal met jaarlijkse wedstrijden rond carnaval. Verkleed speelden de vrouwen en vriendinnen van Sparta ’25-spelers een partijtje voetbal. Anno 2011 bestaat het damesvoetbal bij de Beek en Donkse club veertig jaar. Zaterdag is een reünie van oud-spelers, stafleden, verzorgers en anderen die bij de vrouwenafdeling van de club in de weer zijn geweest. In die veertig jaar is het damesvoetbal grotendeels geaccepteerd geworden, al zijn er nog altijd mannen die het maar niks vinden. Lees meer
Foto: Het eerste damesteam van Sparta’25.
Door Wim Poels
Eigenlijk is het vreemd. Het vrouwenvoetbal in Beek en Donk bestaat veertig jaar. Lang genoeg om niet meer ter discussie te staan, zo zou je denken. Toch gaat een gesprek over de sport onvermijdelijk ook over het imago. De interviewer vraagt ernaar, maar de dames beginnen er soms ook zelf over.
Zelfde verhaal
Dat terwijl het verhaal van de vrouwen in heel veel opzichten lijkt op dat van heren. Ook zij begonnen hun voetbalcarrière vaak op straat, waar ze samen met de jongens op een pleintje tegen een bal aan trapten. Het motief om te gaan voetballen is bij jongens en meisje niet anders. Ze vinden het leuk om in een team te spelen, om aan buitensport te doen. En ook het bezoek aan de kantine na de wedstrijd wordt als pluspunt genoemd. Al gaan de dames tegenwoordig wat vroeger naar huis dan veertig jaar geleden.
Her en der opzetten
In die begintijd kwam her en der in de regio het damesvoetbal opzetten. Na zo’n carnavalswedstrijd leek het begeleider Benk Jansen een goed idee ook in Beek en Donk een vrouwenteam op te zetten. Het bestuur van de groenwitten was niet bijster enthousiast, maar toen het team eenmaal bezig was, werd het toch toegelaten.
Hecht team
De dames van Sparta begonnen met een jaar zonder competitie, er werd alleen getraind en vriendschappelijk gespeeld. Het Helmondse HVV, ELI in Lieshut, Bavos (Bakel), Sint Hubert hadden in die tijd ook net een dameselftal. Aan tegenstanders was er dus geen gebrek. Als het hun bedoeling was damesvoetbal snel geaccepteerd te krijgen, dan bewezen de vrouwen zichzelf een enorme dienst door in het eerste competitiejaar meteen maar kampioen te worden. De felicitaties van het bestuur kwamen volgens de dames die erbij waren nog met tegenzin, maar Sparta kon niet meer om de vrouwentak heen. Kampioen worden werd geen gewoonte, het zou tot in de jaren negentig duren voor er een tweede titel werd behaald. “Achteraf gezien hadden we een heel goed en hecht team”, stelt Dorian ‘Zus’ Vereijken vast. Zij is speelster van het eerste uur.
Afgedankte shirtjes
Toch is het gevoel dat de dames er net niet helemaal bijhoorden lang gebleven. Vereijken en Netty Kluijtmans, eveneens speelster in de eerste jaren, herinneren zich dat hun team het lang moest doen met afgedankte shirtjes van de heren. Eefje van Stiphout, speelster sinds 2007 en behorend tot de jonge generatie, stelt vast dat de dames eigenlijk pas de laatste jaren echt goed, eigen materiaal hebben.
Uiteenlopende reacties
Tegenwoordige generaties krijgen uiteenlopende reacties als ze vertellen dat ze voetballen. Verreweg de meeste mensen reageren positief. Maar soms komen er ook meesmuilende reacties. “Er is me wel eens gevraagd of ik lesbisch ben”, weet Marijke Verheijen, 22 jaar en al aan haar elfde seizoen bezig. “Je hoort ook wel eens dat het een sport voor manwijven is”, voegt Anne Kluijtmans toe. Zij voetbalde van 2004 tot 2009. “Het gebeurde maar een enkele keer dat we tegenover een team van echt stevige vrouwen stonden.”
Anders ogen
Anne beseft dat voetbal bij de dames anders oogt dan bij de heren. “Vrouwen lopen anders, het tempo is lager. Er zijn nu eenmaal krachtsverschillen”, zegt. Dat is iets wat pas speelt vanaf de puberteit, op jonge leeftijd zijn de beide seksen qua spelniveau nagenoeg gelijk. Er zijn speciale meisjesteams, maar jongens en meisjes spelen ook vaak samen. “Pas als je een jaar of zestien bent vliegen de jongens je plotseling voorbij”, weet Verheijen.
Zwanger
Een ander belangrijk verschil met heren: vrouwen kunnen zwanger worden. Dorian en Nelly herinneren zich nog dat dit in de beginjaren regelmatig gebeurde. “Toen ik zwanger werd, stopte ik natuurlijk met voetbal”, vertelt Nelly. “Na de bevalling kwam het team op bezoek. De baby werd nauwelijks bekeken, gedronken werd er wel. Twee maanden later stond ik weer gewoon op het veld. Vaders en oma’s werden ingeschakeld om dat mogelijk te maken. En zodra de kinderen oud genoeg waren, kwamen ze kijken.” Zo makkelijk gaat het tegenwoordig niet meer. Op dit moment is zwangerschap overigens nauwelijks aan de orde bij het damesteam.
Hoogtepunten
Hoogtepunten in de clubhistorie zijn er genoeg. Voor de oudere dames zijn dat, naast de kampioenschappen, onder meer de reizen naar Denemarken en Duitsland. De buitenlandse dames bezochten ook Beek en Donk.
Competitieslot
Het competitieslot van twee jaar geleden staat Anne nog helder voor de geest. Sparta had vrijwel geen punten laten liggen, won met vaak grote uitslagen en stond al de hele competitie bovenaan. Maar er was een sterke tegenstander met eveneens goed resultaten: Lierop. “Ik stond stijf van de zenuwen. En ik was niet de enige in ons team. Als je dan snel op achterstand komt, wordt het nog erger. Dat we die dag het kampioenschap verspeeld hebben, wringt nu nog steeds.”
Trots
Of de dames van het eerste uur trots zijn op het damesvoetbal? Dat vinden ze een groot woord. “Maar we zijn blij dat we destijds ondanks de tegenwerking hebben doorgezet en dat de sport nu nog leeft.”
Welkom
Op dit moment heeft Sparta nog een damesteam dat in de competitie uitkomt. Vrouwen die wel graag een potje willen voetballen, maar geen tijd of zin hebben om te trainen en gewoon in het weekeinde recreatief een balletje willen trappen, zijn ook welkom bij de club.
