Op de aanstaande optrekdag van het Sint Antonius en Sint Sebastianus Gilde, welke op 21 januari 2012 wordt gehouden, worden vier gildeleden (drie broeders en een zuster) gehuldigd wegens hun trouw aan het gilde. Het zijn: Henk Donkers, nieuwe deken gekozen op 24 januari 1987, 25 jaar lid; Anneke van Zeeland-Crooijmans, als koningin ingehuldigd op 21 juli 1986, 25 jaar lid; Piet Brouwers, nieuwe deken van het jaar 1972, derhalve 40 jaar lid; Theo van den Elsen, kornet sinds 1962 en derhalve 50 jaar lid. Lees meer
Foto: Gouden jubilaris Theo van den Elsen.
Henk Donkers is een telg uit een echte groen familie. Zijn grootvader Kobus Donkers was deken van het jaar 1915. Tot aan zijn huwelijk bleef hij actief. Zijn naam staat vermeld in lijst van gildebroeders, die in 1922 de gildekapel aan de Boekelseweg restaureerden. Hij moest het gildebroederschap opgeven toen hij trouwde. Na die tijd bleef hij actief. Harrie Donkers, de vader van Henk, is sinds 1971 lid en was koning 1994/1996 en 2004/2006. Hij is nog steeds actief gildebroeder. Henk vervulde zijn dekenjaren en werd in 1989 ouderling. Hij bleef dat tot op heden.
Gildekoningin
Anneke van Zeeland-Crooijmans werd koningin van het gilde toen haar echtgenoot Adriaan van Zeeland zich tot koning schoot. Ofschoon ze tegen hem gezegd had, dat hij geen koning moest worden, zwichtte ze toch voor de vraag. Nog tweemaal schoot Adriaan de vogel naar beneden en na haar eerste periode bleef Anneke nog twee jaar gildekoningin. Zij stond altijd voor het gilde klaar, was vele malen gastvrouw bij de lunch op de dag van het koningschieten. Trouw was ze en dat bleek steeds weer als er een beroep op haar werd gedaan om het gilde te vertegenwoordigen op plaatselijke en regionale bijeenkomsten. Ook na het overlijden van haar man staat ze altijd klaar voor het gilde. Een vrouw waar het gilde op kon en kan rekenen.
Vendelier
Piet Brouwers, de deken van 1972, kon al direct ten volle genieten van het gilde, want in dat jaar organiseerde het gilde het Landjuweel in Gemert. Veel activiteiten waren er toen en ook zijn handenarbeid was gevraagd. Hij werd al gauw vendelier en als zodanig viert hij eveneens een jubileum. Hij behaalde veel prijzen op gildefeesten en is plaatsvervangend hoofdvendelier.In 1984 werd hij tot bestuurslid gekozen en kreeg de verantwoordelijkheid voor de attributen en het schieten. Voor beide had hij een opslagplaats in de eigen woning. Hij zorgde voor een nieuw standaardvaandel toen zijn dochter in Nepal verbleef en haar vader informeerde over de borduurkunst. Via e-mail werd de opdracht overgebracht. Piet was enkele malen gastheer voor de jaarlijkse buitencompriesssie. Vele jaren heeft hij veel tijd aan het gilde besteed. Hij stond er altijd voor klaar. Voor al zijn verdiensten werd hij in 2010 benoemd tot lid van verdienste van het gilde.
Jongst toegelaten
Theo van den Elsen, een telg uit een echte Gruun familie, kwam al heel jong bij het gilde. Wellicht is hij het jongste toegelaten lid. Toen in 1962 bleek, dat er geen standaardrijder meer was bij het gilde, had vader Antoon – Tutje van den Elsen – de oplossing bij de hand. De veertienjarige zoon Theo werd door zijn vader op het standaardpaard gezet. Dat kon omdat hij al veel vroeger het paardrijden had geleerd. De functie van kornet, want zo wordt de standaardrijder genoemd, vervulde hij bijna twee jaar, want toen Pieter Penninx jonge gildebroeders zocht en vond voor de opleiding tot vendelier, was Theo een van hen. Tot voor twee jaar geleden was hij hoofdvendelier. Hij leidde de oefeningen en bij vendelgroeten was hij de voordraaier, die het tempo en de slagen aangaf. Maar niet alleen was hij sierlijke vendelier, hetgeen blijkt uit de vele prijzen welke hij heeft behaald, maar hij vervult al sinds 1982 een bestuursfunctie. Hij volgde zijn op 9 februari 1982 plotseling overleden vader als zodanig op. Op 5 juli 1993 werd hij tot vice-voorzitter benoemd. Verleden jaar trad hij terug om jongeren bij het gilde de gelegenheid te geven om een bestuursfunctie te bekleden. In de optrekdagvergadering van 22 januari 2011 werd hij voor al zijn verdiensten benoemd tot eredeken benoemd. Sinds die tijd treedt hij als gildemeester op. Ook nu nog schuwt hij geen werkzaamheden voor het gilde, waarmee hij zich verbonden voelt.
