GEMERT – Margot Verbakel is vandaag vijftig jaar lid van ZUTh. De Gemertse wandelvereniging zet haar daarom uitgebreid in het zonnetje. Verbakel was in verleden leider en bestuurslid bij de club. “Ik heb er een geweldige tijd beleefd.”
• Margot Verbakel is rustend lid van de wandelvereniging.
Door Marcel Bosmans
Ruim een maand voor haar achtste verjaardag sloot ze zich bij de wandelclub aan. “Een van mijn broers was bij de oprichting betrokken geweest en een andere broer en twee zussen waren me al voorgegaan. Dat hun kleine zusje zich bij hen voegde was niet meer dan logisch.” Als nieuwkomer kreegt de Gemertse zes weken proeftijd. “Als je die periode goed doorlopen had, dan werd je geïnstalleerd en mocht je aan de wedstrijden deelnemen. Je kreeg dan ook een uniform aangemeten. Ik was vooral blij met de grote zakken in de rok, want daar kon je tijdens een mars een zakje chips in laten verdwijnen. Onderweg at je dat zakje dan stiekem leeg. Dat ging relatief makkelijk, omdat de leider altijd voorop liep en maar af en toe omkeek.” Bij de clubkledij hoorde ook een paar witte linnen schoenen. “Daar heb ik zelfs nog de Vierdaagse op gelopen.”
Uit de pas
De eerste schreden op het wandelpad maakten grote indruk op haar. “Mijn eerste training herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ons oefenterrein was een ‘plak’ zand achter ’t Stumpke (patronaatsgebouw, red.) en naast de kerk. Op deze plek ligt nu een parkeerplaats. Ik weet nog dat ik een stuiver op de grond zag liggen en ‘m niet durfde op te rapen, omdat ik dan uit de pas zou moeten gaan lopen. Toen ik na afloop ging kijken of het muntje er nog lag, was de stuiver spoorloos verdwenen.”
Ver
De jonge Margot genoot vooral van de wandelwedstrijden. “Thuis hadden we geen auto en omdat het gezin kinderrijk was waren uitstapjes zeldzaam. Met de bus naar Schaijk of Sterksel gaan om te wandelen, dat was voor mij een groot avontuur. We kregen tassen met eten en drinken mee en een zakcentje mee en hadden het gevoel dat we heel ver van huis waren.”
Lol
Hoe ouder ze werd, hoe groter de afstand die ze moest afleggen. “Ik begon met tien kilometer. Dat is flink stappen als je benen nog kort zijn. Toch was ik me daar niet zo bewust van. Onderweg was je zo druk met je wandelvriendinnetjes dat je totaal geen besef van plaats en tijd had. We waren vooral lol aan het maken. Pas later, toen ik zelf leider werd, ben ik echt om me heen gaan kijken en het wandelen als een ervaring op zich gaan zien.”
Vierdaagse
Het ultieme doel in haar jeugdjaren was het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse. “Want dan hoorde je bij de groten en niet meer bij de kleintjes. Je had overigens weinig te kiezen, want als men vond dat je er klaar voor was en je doorstond de medische keuring, dan werd je gewoon ingeschreven.” Ze was veertien toen ze haar eerste vierdaagse liep en deed in totaal tien keer mee. “Voor mij een hele onderneming, want ik geen natuurtalent. Hoewel ik me altijd goed voorbereidde was ik regelmatig ‘Miss Blaar’. De laatste keer was het zo erg dat ik al op de tweede dag jankend over straat liep. Omdat het om een jubileum ging er en er van alles voor me geregeld was, ben ik toch maar doorgegaan. ZUTh staat tenslotte voor Zonder Uitvallers Thuis. Dat was wel een helse ervaring. Door de blaren ontstonden er namelijk pijnlijke ontstekingen. Een verzorger besloot toen om mijn voeten met katoengaas te omwikkelen. Dat bracht wat verlichting. Achteraf bleek dat ik niet goed tegen geitenwollen sokken kon. Dat had ik jaren eerder moeten weten.”
Kneusjes
Dat was voor haar geen reden om het nog een elfde keer te proberen. “Ik had altijd goed getraind voor de Vierdaagse en wilde niet tot de kneusjes behoren. Ook was ik door het jaar heen al druk met de club en vond ik het prettig om ook echt drie weken vrij te hebben als ik vakantie had.” Gevoelsmatig heeft ze nooit echt afscheid genomen van het evenement. “Het is lang blijven kriebelen. Als er een Vierdaagsejournaal op tv komt zit ik steevast aan de buis geluisterd. De sfeer van zo’n groot meerdaags wandelfestijn is uniek. Je voelt je met z’n allen één. Het is een gigantisch feest.”
Moeder
Ze bleef nog wel een aantal jaren als leider en bestuurssecretaris actief. “Maar op een gegeven moment vond ik het genoeg. Destijds werd van bestuursleden verwacht dat ze elke zondag met de wandelaars meegingen. Ik had inmiddels twee dochters en omdat mijn man ook bij de club betrokken was moest er telkens oppas geregeld worden. Als ‘ouderwetse’ moeder die het liefste zelf voor haar kinderen zorgt, voelde ik me daar niet goed bij. Ik heb daarom een stapje teruggedaan. Ik ben nu al jaren rustend lid, maar kijk met veel plezier terug op mijn actieve ZUTh-tijd. Ik heb er niet alleen warme herinneringen, maar ook een echtgenoot en goede vrienden aan overgehouden.”
