GEMERT – Ze zijn bijna net zo lang lid als het koor oud is. Antoon Spierings (72) en Lambert Rooijmans (70) zingen al vijftig jaar bij het Gemertse mannenkoor Van Wor Ik Ben. Zij en vijf andere jubilarissen worden op 26 februari gehuldigd. Dat gebeurt tijdens het traditionele koffieconcert in horecagelegenheid Dientje. Het concert begint om 11.30 uur. Lees meer
• Gouden jubilarissen Lambert Rooijmans en Antoon Spierings.
Door Marcel Bosmans
Spierings werd zes weken na de oprichting van het koor lid. Rooijmans volgde een paar maanden later. “Mensen als Ad Maas en Jo Coolen maakten in die tijd flink reclame voor het koor”, herinnert de laatste zich. “Ik zing al zolang ik leef, dus voor mij was het niet meer dan logisch om me bij een zangvereniging aan te sluiten.” Aspirant-leden moesten destijds eerst een vocale test ondergaan en werden vervolgens ingedeeld naar hoogte van de stem. Rooijmans staat te boek als bariton, de stem van Spierings heeft een ontwikkeling doorgemaakt. “Ik ben begonnen als tenor en ben nu een zware bas”, vertelt hij. “Dat komt door het roken. Tot aan mijn diensttijd heb ik nooit een sigaret aangeraakt. Als jonge soldaat moest ik een arts helpen. Hij rookte als ketter. Als hij er eentje opstak tijdens de koffiepauze dan kreeg ik er ook een aangeboden. Telkens kreeg hij nul op het rekest, maar op gegeven moment was ik zijn gezeur zat en ben ik er toch maar aan begonnen. Met als gevolg dat ik 54 jaar heb gerookt. Omdat ik aan de chronische longziekte COPD lijdt, ben ik sinds vijftien maanden gestopt. Ik hoop dat ik dus nog lang kan blijven zingen.”
Balans
Het ledental van het koor groeide in de loop der jaren van vijftien naar rond de veertig aan het begin van dit millennium en schommelt nu rond de vijfendertig. “Ieder jaar krijgen we er wel één of twee leden bij, maar er vallen ook mensen af. Dat is soms te horen. Als bepalende stemmen wegvallen kan het wel eens een tijdje duren voordat de balans weer hersteld is.” De gemiddelde leeftijd van de leden neemt wel toe. “Ik vraag me wel eens af of we als koor het diamanten jubileum nog meemaken”, bekent Spierings. “Als dat lukt wil ik er in ieder geval bij zijn”, vult Rooijmans aan. De twee hopen daarom dat zich nog aantal veertigers of vijftigers met zangaspiraties meldt. “Ze worden met open armen ontvangen.”
AVRO
Vanaf het prille begin wordt er wekelijks bij ‘Dientje’ gerepeteerd en draagt het gezelschap de naam Van Wor Ik Ben. Het koor is op suggestie van de familie Graat naar het Gemerts Volklied vernoemd. Het kenmerkende zwarte kostuum met wit overhemd deed pas halverwege de jaren zeventig zijn intrede. Het eerste concours waaraan het koor meedeed vond plaats in concertzaal De Vereeniging in Nijmegen. “Dat was in 1963”, weet Rooijmans. “Later hebben we drie keer meegedaan aan het Nederlandse Korenfestival. Dat werd door de AVRO op de radio uitgezonden.” Er werden ook muzikale tripjes naar België en Duitsland gemaakt. “Maar het mooiste van alles is optreden in de eigen Sint Jan”, vindt Spierings. “Nergens is het geluid zo fraai als thuis in Gemert. In d’auw kerk hebben we ook ons beste concert gegeven. Dat was ter ere van ons veertigjarig bestaan. Toen klopte alles.”
Sonoor
De jubilarissen genieten nog altijd van de samenzang: “De sonore klank van een mannenkoor is prachtig. Wij zingen lager dan vrouwen. Voor Kerst wordt er ieder jaar een gemengd gelegenheidskoor geformeerd, maar dan zijn de hoogste noten niet aan ons besteed. “De gedragen zang van een mannenkoor leent zich bij uitstek voor Slavisch-Byzantijnse muziek. “Op ons repertoire staan meerdere Poolse en Russische nummers.” Zingen is voor Rooijmans pure ontspanning. “Het klaart er van op tussen je oren.“ Voor Spierings heeft dat niet altijd gegolden. “Toen ons Lies was overleden heb ik drie maanden lang niet kunnen zingen. Daarvoor floot en neuriede ik de hele dag, maar sindsdien niet meer.”
Lol
De mannen van het eerste uur zijn ook de mannen van het laatste uur. “In de loop der tijd hebben we van heel wat leden afscheid moeten nemen. Dat waren verdrietige momenten. Gelukkig hebben we samen ook een hoop lol beleefd. Na de repetitie werd er steevast nagekaart. Henk Rovers werkte bij de gemeente Eindhoven en alle moppen die hij op het stadhuis hoorde, gingen nadien hier over de tafel. Het gebeurde ook wel eens dat we pas bij het ochtendgloren thuiskwamen en ons direct moest omkleden om naar het werk te gaan. Of dat je de ochtend na Dientje wel beeld, maar geen geluid had.” Rooijmans houdt daar tegenwoordig rekening mee: “Als ik op zondagmorgen moet zingen en zaterdagavond een feestje heb, dan maak ik het niet te laat. Want ik wil wel dat het de volgende ochtend goed klinkt.”
Documentaire
De geschiedenis van Van Wor Ik Ben is door Johan van de Laar op film gezet. De documentaire is binnenkort op dvd verkrijgbaar.
